Jamaika’nın Milli Gelenekleri. Alışkanlıklar, Düşünce Yapısı ve Yaşam Tarzı

  Jamaika’ya vardıktan sonra yerel kültürü, gelenekleri ve Jamaika yaşam tarzını fark etmemek imkansızdır. Avrupa, Afrika ve Asya kültürlerinin ve geleneklerinin bir karışımı, dünyaya sorunsuz bir mutluluk ve hayata ve etrafındaki her şeye rahat bir yaklaşımla karakterize edilen eşsiz Jamaika kültürünü vermiştir. Lezzetli Jamaika mutfağı, reggae müziği, dans ve inanılmaz güzel yerler sadece Jamaika’da bir tatili daha da unutulmaz kılar. Bir Jamaikalıyı sadece dünyanın birçok kültürünü özümsemiş görünüm ve kültürüyle değil, aynı zamanda ulusal karakterin birçok özelliğiyle de tanımak çok kolaydır.

Rahat hareketler ve hiçbir sorunun değiştiremeyeceği sorunsuz bir bakış - bu, birçok Jamaikalıya benziyor. Adadaki en yaygın ifadenin neden ’Sorun yok’ olduğuna şaşmamalı. Jamaikalılar hayatlarını reggae müziği olmadan hayal edemezler. Adanın her yerinde duyulabilir. Yerli halkın çoğu neşeli ve çok cana yakın. Turistlerin buna göre hareket etmesini bekliyorlar. Nezaket ve neşe kesinlikle Jamaikalıları memnun edecek ve saygı uyandıracaktır. Yerliler neşeli ve gülümsemeyi severler. İletişim kurmak çok basit. Tüm dünyanın gözünde Jamaika bir dostluk ve neşe sembolüdür ve Jamaikalılar, dış dünya ve diğer insanlarla uyum içinde yaşayan bireylerin harika bir örneği haline gelmiştir.

Rastafaryan yaşam tarzı Jamaika’nın benzersiz bir özelliğidir. Rastafaryanlar yaşam tarzı, alışkanlıklar ve hatta mutfağın birçok yönünden farklıdır. Bir Rastafaryan, parlak kırmızı, sarı ve yeşil boneler, dreadlock’lar ve reggae müziğine olan sevgiyle ayırt edilebilir. Rastafaryan yaşam tarzını takip eden insanlar pasifisttir. Bob Markey, bu hareketin en önemli figürüdür. Efsanevi şarkıcı, dünyadaki en ünlü Jamaikalı olarak tanınmaktadır. Onun çabaları sayesinde dünya, Rastafaryan hareketini ve reggae müziğini keşfetti. Adada uyuşturucuların yasadışı olmasına rağmen, esrar içimi ve eğlence amaçlı uyuşturucu kullanımı da Rastafaryanlar için çok önemlidir. www.orangesmile.com tüm hakları saklıdır.

İngilizce, Jamaika’nın resmi dilidir. Kural olarak, otellerde ve turizmle ilgili sektörlerde çalışan kişiler iyi İngilizce konuşabilir. Günlük yaşamda Jamaikalılar birbirleriyle Patois (Patwa veya Patwah) adı verilen yerel bir lehçede konuşurlar. Patois, İngilizce, İspanyolca ve Portekizce dillerinin yanı sıra farklı Afrika lehçelerinin bir kombinasyonu gibi geliyor. Rastafaryan argo bu dili daha da ilginç kılıyor. Elbette turistler Patois’i pek anlayamazlar, bu yüzden Jamaikalı bir yabancıya bu dili konuşursa, kibarca İngilizce söylemesini istemek iyi bir fikirdir. Dil, adanın kültürünün ve geleneklerinin önemli bir parçası haline geldi, bu nedenle yerel insanlarla iletişim kurarken İngilizcenin Patois’e üstünlüğü hakkında ipucu vermeye bile çalışmayın.

Jamaikalıların yalnızca adada kutlanan birkaç geleneksel bayramı vardır. Ülke her yıl 6 Aralık’ta Maroons Günü’nü kutluyor. Bu bayram, 17. yüzyılın sonunda bir isyan düzenleyen ve özgürlük için savaşmaya başlayan köleleri onurlandırıyor. Maroons Günü’nde isyancılar Jamaika resmi hükümeti ile bir barış anlaşması imzaladı. Ada 6 Ağustos’ta Bağımsızlık Günü’nü kutluyor. Jamaika, 1962’de tamamen bağımsız bir ülke oldu. 26 Aralık’ta Jamaikalılar bir resmi tatil daha kutladı - Boxing Day. Bu gün yerli halk birbirlerine hediyeler ve hediyeler veriyor. Kural olarak, yetenekli eşyaların fiyatı veya kıymeti kimsenin umurunda değildir. Noel tatillerini uzatmak için tembel Jamaikalıların arzusu sonucunda Boxing Day geleneğinin ortaya çıktığına dair bir inanç var.

Jamaikalıların bazı gelenek ve inançları, insanların doğumu ve ölümü gibi önemli anlarla bağlantılıdır. Bu ritüellerin çoğu, farklı ülkelerde yaşayan Jamaikalılar tarafından bile dikkatle gözlemlenir. Örneğin, göbek kordonu gömme doğumla ilgili en popüler ritüellerden biridir. Yerliler göbek bağını gömüyor ve o bölgeye bir ağaç dikiyor. Bu ağaca “göbek ağacı” veya “çocuk ağacı” denir. Adalılar, bu ritüelin bir kişiyi doğduğu yere bağladığına inanır. Bu gelenek, insanlara anavatanlarını, köklerini ve kendi halklarını hatırlatmayı amaçlamaktadır. Ayrıca cenaze töreniyle bağlantılı bir Dokuz Gece geleneği vardır. Birinin ölümünden sonraki ilk sekiz gece, yakınları ve arkadaşları ölen kişinin evinde toplanır ve bütün gece şarkı söyler, dans eder ve eğlenirler. Dokuzuncu gecede sadece hüzünlü ve veda şarkıları çalınır. Bundan sonra, ölen kişinin yerine mobilyanın konumunu değiştirirler, böylece ölülerin ruhu eve dönerse onu tanımaz.